Rombon in Karel Tiegl
-fotografija vpoklica
-fotografija Karla v vojaški uniformi z dvema zvezdicama
-fotografija Karla v uniformi s tremi zvezdicami
-fotografija Karla na fronti
Karel Tiegl (28.4.1894-9.10.1949)
Karel Tiegl je bil rojen v Krvavi Peči pri Robu, gozdarju pri Turjaškem grofu. Oba starša sta bila Čeha. Po končani klasični gimnaziji je eno leto (1913-1914) študiral za geometra na Visoki tehnični šoli v Grazu, kjer je opravil tudi nekaj izpitov. Nato je vmes posegla 1.svetovna vojna. Študij je potem nadaljeval v Brnu že v poletnem semestru 1918/1919 ter ga tudi uspešno zaključil junija 1920. Dobil je naziv »višji geometer«. Najprej je služboval v zelo oddaljenih krajih tedaj nastale Jugoslavije (Bitola, Kosovo itd.), v tridesetih letih v bližjih krajih (najprej v Prekmurju, na koncu v Kamniku). Decembra 1939 se je poročil z Marijo Kunaver, učiteljico. Imela sta dva otroka, Agato (r. 1941) in Karla Dragota (r. 1946). Razmere po drugi svetovni vojni so ga zelo prizadele. Zbolel je in leta 1949 umrl za rakom na jetrih.
O njegovem sodelovanju v prvi svetovni vojni se ne ve veliko. Ohranilo se je le nekaj zgodb v srcih njegovih najbližjih.
Karel Tiegl je bil leta 1914 vpoklican v Luck (danes mesto v Ukrajini) in je bil potem poslan na soško fronto. Pripovedoval je, da so se z italijanskimi vojaki gledali iz hriba v hrib in si v mirnem času celo prijateljsko pomahali. Kadar je šel oče z Rombona na dopust, je šel peš, da bi se domov vrnil živ. Ko pa se je vračal nazaj na bojišče, mu je bilo vseeno, zato se je peljal z žičnico, ker je vedel, da ga na Rombonu čaka velika negotovost, v katero je spadala tudi sama vožnja do tja. Enkrat si je z zarjavelo žico zastrupil roko in ker se je oteklina večala, ga je zdravnik poslal v dolino. To ga je rešilo, saj so v tem času Italijani napadli njegovo postojanko in veliko njegovih tovarišev je bilo mrtvih.
Pripovedoval je tudi o velikem številu mrtvih Italijanov pri Kobaridu, domnevno oktobra 1917. Menda je njegova enota prišla z Rombona, ko so Nemci že uporabili bojni plin. (Domnevno zato, ker se ne ve, ali je bil res zraven, ali je to le slišal.)
Rad je poudarjal, da ga je pri življenju ohranila molitev njegove žene.
Najbolj zanimiva je fotografija vojakov pripadnikov z Lucka (datirana 5. 2. 1916). Vse osebe so oštevilčene, na zadnji stranifotografije so navedena njihova imena. V muzeju v Kobaridu je bila najdena fotografija (najverjetneje že z Rombona), na kateri je tudi zdravnik dr. Spiller-Muys, katerega sorodniki živijo v Ljubljani.
CREATOR
Agata Tiegl
DATE
1916 - 1918
LANGUAGE
slv
ITEMS
6
INSTITUTION
Europeana 1914-1918
PROGRESS
METADATA
Discover Similar Stories
Vluchtdagboek van Karel Flour.
273 Items
Grootvader, Karel Flour, schreef een dagboek over de avonturen van zijn vlucht tijdens de oorlog. Het dagboek is nog in het bezit van de familie. Grootvader vluchtte naar Veulaitte-sur-Mer in Frankrijk. Het is niet bekend wat er verder in Frankrijk gebeurde. || - Vluchtdagboek - Brieven aan Karel Flour
Brief van Karel Praet
2 Items
Brief uit Nederland van neef Karel Praet gericht aan Joseph van Thielen en nicht Caroline. Hij condoleert bij het overlijden van Victor Van Loo. || Brief uit Nederland van neef Karel Praet gericht aan Joseph van Thielen en nicht Caroline. Afmetingen: 28 x 22 cm. Erfstuk. Deelnemer Bart Van Thielen heeft deze brief in 2011 in een omslag gekregen bij het overlijden van zijn moeder Paula Boon.
Karel Van Den Bosch
6 Items
Carolus werd geboren op 11 november 1888 te Lubbeek. Hij was de zoon van Ludovicus Van Den Bosch (Lubbeek 14.07.1861 - Lubbeek 01.05.1915) en Maria Philomena Van Horenbeek (Lubbeek 22.01.1863). Hij had nog 4 zussen en 3 broers. Van 16.11.1909 tot 29.11.1911 bracht hij zijn legerdienst door bij het regiment der Grenadiers te Brussel. Op 04.07.1914 trouwt hij met Josephina Verheyden. Samen kregen ze 2 kinderen: Alphonsus Van Den Bosch (Lubbeek 18.10.1921 - Schoten 16.03.2009) die raadsheer was bij het Arbeidshof te Antwerpen en Mariette Van Den Bosch die getrouwd was met een bakker (Gerard De Troy) uit Lubbeek. Op vrijdag 31 juli 1914 om 19.00 uur wordt de algemene mobilisatie afgekondigd. Nadat Carolus zijn oproepingsbrief had ontvangen moest hij zich zo snel mogelijk bij het regiment van de Grenadiers te Brussel vervoegen. De Grenadiers behoorden tot het 6de leger. Wanneer alle soldaten toegekomen waren in de Prins Albertkazerne werden de vaandels toegekend en zwoeren ze trouw aan Vorst en Vaderland. Begin augustus 1914 beslisten de officieren van het korps om de typische berenmutsen in de kazerne te laten. Er heerste een enorme drukte in de kazerne. De soldaten moesten ingedeeld worden in de verschillende regimenten en iedereen was druk bezig moet het klaarmaken van de bagage en het onderhoud van de wapens. Carolus werd aan het 1ste regiment toegevoegd. Lange marsen brachten de grenadiers door heel Vlaanderen. Ze vertrokken in Brussel richting Overijse om vervolgens Willebroek, Walem, Mechelen, Antwerpen, Lier, Gent, Brugge en Diksmuide aan te doen. Tijdens deze tocht naar de IJzer waren ze vaak in hevige gevechten verwikkeld met de Duitse soldaten en namen ze ook deel aan de verschillende uitvallen uit Antwerpen. Na de slag om de Ijzer waren de verliezen zo hoog opgelopen dat er van de overblijvende soldaten uit de 2 regimenten 1 nieuw regiment gemaakt werd. Dit regiment werd opgericht op 27 november 1914 en bleef bestaan tot 1 maart 1915. Van 22 tot 25 april 1915 sloegen de Grenadiers en Karabiniers, samen met de Canadezen een vijandelijke aanval af, waarin voor het eerst in de geschiedenis gebruik werd gemaakt van gas. In juli 1916 wordt Carolus overgeplaatst naar de 6de batterij van het 6de artillerieregiment. Deze batterij beschikt over de Mortier van Deuren. De nieuwe mortier “Van Deuren”, een Belgisch concept van de Generaal-majoor Van Deuren, verschijnt in 1916. De batterijen komen vanaf april 1916 geleidelijk aan het front. Elke legerdivisie krijgt vervolgens één, later twee batterijen van 12 mortieren Van Deuren. Er waren 2 modellen de middelbare en de zware mortier. Op 29.07.1916 wordt Carolus te Boezinge zwaar gewond bij een explosie. Hij verliest zijn rechterhand en een stuk van de rechterarm. Carolus wordt overgebracht naar het hospitaal l'Océan in De Panne. In het ziekenhuis ontvangt hij de medaille van ridder in de orde van Leopold II en het oorlogskruis met palm. Hij verblijft daar tot 02.09.1916. Nadien wordt hij overgeplaatst naar Port-Villez in Frankrijk. In deze stad is er een opleidingscentrum van het Belgische leger om gewonde soldaten een beroepsopleiding te geven. Op 03.09.1919 zit zijn legerdienst erop en krijgt hij onbepaald verlof toegekend. Carolus krijgt de volgende eretekens: Vuurkruis, IJzermedaille, Oorlogskruis met 2 palmen, herinneringsmedaille en overwinningsmedaille, herinneringsmedaille van Leopold II, herinneringsmedaille van Albert I, Officier in de orde van Leopold II, Officier in de Kroonorde en Officier in de Leopoldsorde. Hij kreeg ook 5 frontstrepen en het statuut van groot-oorlogsinvalide. Na de oorlog werkte hij op het gemeentehuis van Lubbeek als gemeente-ontvanger. Carolus overlijdt te Lubbeek op 19 maart 1971.