http://www.mariasoft.sk/myjava/tarek.htm || Chcela by som sa zapojiť do tohto projektu krátkym príbehom o mojom prastrýkovi Michalovi Tarekovi. Bol to brat mojej starej mamy Márie Brodňanovej, rod. Tarekovej a strýko môjho otca Gabriela Brodňana. Som vlastne jeho praneter. Narodil sa 28. 09. 1889 v Novom Meste nad Váhom. Bol katolíckym kňazom. Od roku 1915 pôsobil ako vojenský kňaz a pracovník Medzinárodného červeného kríža. Z rozprávania starej mamy si ako dieťa pamätám, že pôsobil v Jeruzaleme, Betleheme. O tom vlastním celý album fotografií. Neskôr ho Červený kríž vyslal do Ruska a na Ukrajinu. Podľa matných spomienok mal v Rusku padnúť do zajatia. Odtiaľ sa dostal do Dánska. Mala mu pomôcť rodina /priezvisko Hope/ dánskeho lekára. Takisto je zachovaný album z fotografiami z Dánska aj z rodiny týchto ľudí. O tejto jeho etape viac neviem povedať, pripájam jeho fotografiu z roku 1918, kde je vidieť aj jeho vyznamenania. Jeho zážitky z týchto ciest na Strednom východe a vo východnej a severnej Európe opísal vraj v článkoch v Pútniku svätovojtešskom.

Wybucha I wojna światowa. I Brygada Legionów Józefa Piłsudskiego, utworzona w grudniu 1914 roku, która wchodziła w skład I Korpusu pod dowództwem generała Kirchbacha, walczy przeciwko Rosji po stronie Austro-Węgier. Mają miejsce ważne bitwy stoczone przez 1. Brygadę Józefa Piłsudskiego. Świadkiem jednej z nich, bitwy pod Konarami, jest mój ojciec Michał Szemraj(ur. 1906 r.). Bitwa pod Kanarami miała miejsce od 16 do 19 maja 1915 roku. Konary zostały wybrane na miejsce walk ze względu na bardzo korzystne warunki terenowe. Stanowisko dowodzenia Józefa Piłsudskiego mieściło się na posesji Wincentego Kosa w Konarach. W rejonie Konar mieścił się również punkt obserwacyjny 4. Dywizji Piechoty Austro-Węgier i 1. Brygady Legionów. Działania wojsk doprowadziły do odwrotu wojsk rosyjskich 19 czerwca 1915 roku. Historię bitwy znam z opowiadań mojego ojca. Ojciec pochodził z Kozinka, położonego niedaleko Sandomierza i Konar. Według jego relacji w okolicy jego domu, na łące, miał miejsce zacięty bój z wieloma ofiarami. Odgłosy dochodzące z bitwy było słychać przeważnie w godzinach porannych. Podczas działań ludność kryła się w ziemiankach. Znajdowały się one przede wszystkim na wzniesieniu Kopanina, u podnóża której mieszkali właśnie Szemrajowie-Oleksowie. Okrzyk Hurra używano jako bezpośredni sygnał do ataku. W walce używano przede wszystkim bagnetów kwadratowych. Być może miało to związek z brakiem amunicji lub też stanowiło element zaskoczenia. Szczątki wszystkich poległych zostały przeniesione w 1933 roku do zbiorowej mogiły w miejscowości Góry Pęchowskie. Został tam wzniesiony cmentarz ku czci legionistów poległych w bitwie pod Konarami. W bitwie pod Konarami zginęło łącznie dwóch oficerów i 52 legionistów. W uroczystości odsłonięcia pomnika brał udział prezydent Mościcki. || Zdjęcie Stanisława Szemraja, syna Michała Szemraja, świadka bitwy pod Kanarami Stanisław Szemraj, Opowiadający, urodzony 20.04.1949r., pochodzi z Kozinka położonego niedaleko Sandomierza i Konar.

Starý otec Michal Petrov prezývaný ako Majko(nar. 22. 2. 1895)ako aj jeho otec tiež Michal Petrov boli obecní hájnici. Majko ho prezývali preto, lebo jeho otec pracoval 4 roky v Amerike v bani a odtiaľ si priniesol meno Majko, ktoré ďalej používali aj jeho potomkovia. V bani ťažko pracoval, prišiel však domov zdravý a živý. Za peniaze, ktoré v Amerike zarobil si s bratom kúpili pozemky v katastri obce Kojšov, kde ako hranicu postavili kríž. Kríž tam stojí dodnes a popísaný je v knihe Kríže Košíc a okolia na str. 77, kde sa v bode 204 píše: Na chválu Božiu dali postaviť Juraj a Michal Petrov. Podľa ústneho podania si pri ňom mladí ľudia sľubovali vernosť pred uzavretím sobáša. Volajú ho Majkov Kríž. Medzi domácimi bol pán známy tým, že prežil útrapy baníka ale doma takmer neprežil útok medveďa, ktorého skolil jednou ranou. A keďže prežil, teraz môžeme písať príbeh o jeho synovi Michalovi, ktorého splodil so svojou manželkou Máriou. V roku 1914 narukoval Michal(Majko)ku vojsku k 67. pluku a bojoval na východnom /1914-1916/ a talianskom fronte /1917-1918/. Na fronte bol ranený, z ústneho podania bol prestrelený cez brucho a ľavú ruku. Vrátil sa domov, postupne však chradol a ako 43 ročný zomrel 22. 3. 1938. Na jednej z rodinných fotografií je zobrazená celá rodina, kde však namiesto otca je v strede prázdne miesto, kde mal stáť otec a manžel. Jeho manželka Mária Petrovová, rod. Grabanová (nar. 17. 1. 1896 v Kojšove a zomr. 14. 2. 1987 tiež v Kojšove) si výslovne želala, aby keď zomrie, otvorili ako prvý v dedine manželov hrob a pochovali ju k nemu. Tak sa aj stalo. V obci, kde žila si Mária zarábala tým, že kopala hroby v zime i v lete a trikrát do dňa zvonila na kostolnej veži a pri búrke aj proti mrakom. || Rodinná fotografia Michala Petrova s dcérou a manželkou (dcéra zomrela ako trojročná), fotografia zo svadby Fotografia po smrti otca (rodina s prázdnym miestom v strede) Fotografia Michala Petrova z obdobia, keď ako slobodný narukoval (prvý z prava) Fotografia z obdobia, keď bol ranený (Michal Petrov prvý zľava) Fotografie z frontu a so svojim krajanom (Michal Petrov vľavo)