Het verhaal gaat over de broer van de vader van de geïnterviewde. Felix Jacob Verheyen is gesneuveld in WOI (25/8/1914). Hij sneuvelde in het Krijgshospitaal in Mechelen, Antwerpen, gevallen op het veld van eer in Hofstaden. Hij was soldaat Carabenier, geboren 27dec 1893 in Minderhout. Hij is door de Brancardiers van het 6de leger naar het klooster van Coloma gebracht en is daar gestorven om 3.20 in de namiddag in 1914, nadat hij werd getroffen door een vijandelijke kogel. Hij is begraven op het Belgisch soldatenkerkhof van Mechelen, Ziekebeemdenstraat. Hij ligt op de eerste rij aan de vlag. De vader van de getuige liet haar een doos vol doodsprentjes na, waarvan de spreekster het bestaan van de tweede broer niet wist. De vader van de spreekster sprak hier niet veel over, zeker omdat de getuige nog kind was toen haar vader stierf. De spreekster heeft het graf gevonden van haar nonkel en schreef naar hem een open brief. || Doodsprentje Felix Jacob Verheyen || || Memorabilia || Doodsprentje Felix Jacob Verheyen || Front || || Doodsprentje Felix Jacob Verheyen || Back || Memorabilia || || Open brief Felix Jacob Verheyen || Letter || || Open brief Felix Jacob Verheyen || Letter

Maurice Van Poucke was een soldaat in Wereldoorlog I en heeft aan het Ijzersfront gestreden en in een opleidingskamp in Sartres gezeten. Hij wordt vermeld op de eerste pagina van het Livre d'Or de la Carte Feu en onze helden gesneuveld voor het vaderland 1931 || Insignes van de grootvader: - burgerlijke medaille - Intergeallerieerde mediale - oorlogsmedaile - vuurkruis - ijzermedaille - oorlogskruis met palm (daad van moed of langdurige aanwezigheid aan het front) - Medaille voor anciënniteit of voor een daad van moed (voor of na de oorlog) - jagerskruis met kleur van oorlogskruis (gedragen rond de schouder) Matricul van broer Maurice Van Poucke van een jonge militien (mogelijk na Wereldoorlog I) Foto 4e ligneregiment voor 1914 met macarons en shako's en foto en foto's aan het opleidingskamp foto familie en portretfoto 1918 Foto's van het 24e (ijdens Wereldoorlog I) Prentkaarten gericht aan zijn oorlogsmeter in Sartres

Twee brieven van Aimé Billiau naar zijn ouders toe in augustus en september 1914. Een foto van Aimé Billiau en een transcriptie van één van die brieven door Mevr. Rika Billiau. || Kapitein Aimé Billiau (1892-1914), zoon van Théophile Billiau en Nathalie Depré, werd tijdens de Eerste Wereldoorlog als vermist opgegeven. In het archief van Evere staat vermeld dat hij hoogstwaarschijnlijk sneuvelde tijdens de Slag aan de IJzer op 24 oktober 1914 nabij Diksmuide (vermoedelijk aan de Tervate brug). In augustus en september 1914 heeft hij echter nog verschillende brieven naar zijn ouders gestuurd waarvan er twee bewaard zijn gebleven. De originelen van de brieven zijn in het bezit van Suzanne Cattrysse, weduwe van Georges Billiau. Vermoedelijk kreeg hij die brieven van zijn zus Simone Billiau, die taak van bewaarster van familie archief op zich heeft genomen. Gelukkig maar. De eerste brief is van 7 augustus 1914 en geschreven vanuit een kasteel in Oirbeek bij Tienen. In deze eerste brief is Aimé heel optimistisch over de oorlog en het verloop ervan. Hij schrijft dat de Duitsers om een wapenstilstand vragen en dat zij heel wat verliezen te verwerken kregen. Hij probeert zijn moeder zo goed mogelijk gerust te stellen. In een tweede brief gaat hij dieper in op de omstandigheden waarin de soldaten moeten vechten. Hij beschrijft hoe de Duitse kanonnen obus na obus afvuren op de Belgische stellingen, hoe diep de kraters wel niet zijn van die obussen en hoeveel angst ze inboezemen bij de soldaten. Toch schrijft hij ook dat hij veel geluk heeft gehad want hij was niet één van de dertig Belgische mannen die er het leven lieten... Helaas een kleine drie weken later werd ook Aimé Billiau het slachtoffer van de oorlog.