Op 28 augustus 1918, op de vooravond van een aanval, schrijft Hubert Cleuren een 'afscheidsbrief' naar huis. Vervolgens gaf hij de brief in bewaring bij zijn 'oorlogsmeter'. De brief zou pas verstuurd worden in het geval Hubert zou sneuvelen. Dit soort brieven was gebruikelijk vlak voor een belangrijke aanval of groot offensief. Mocht de soldaat in kwestie sneuvelen, dan hadden de nabestaanden tenminste nog een laatste afscheidswoord. De periode augustus tot november 1918 was een bijzonder woelige tijd aan het front. De geallieerde hadden reeds het Honderddagenoffensief ingezet. Ook aan het IJzerfront werden voorbereidende gevechten geleverd voor het eindoffensief dat op 28 september van start zou gaan. Hubert schrijft met een zekere gelatenheid Met moed en vertrouwen vertrekken wij dan overmorgen, de plaats waar wij moeten vechten is ons tot nu toe nog onbekent maar dat doet niet ter zaken, de eene plaats is de andere. Hubert is gemotiveerd en overtuigd van een overwinning Dees keer ik ben er zeeker van zal hij klop krijgen en eer er vier maand om zijn zal België bevrijd zijn, ik zal het misschien niet meer zien want het zal eene verschrikkelijke aanval zijn nog tans hoop ik van u in het jaar 18 nog te zien. Deze brief werd echter niet verzonden. Hubert Cleuren overleefde de aanval en het eindoffensief. Hij beëindigde de oorlog als machinegeweerschutter bij de Cyclisten. Hij voegde de brief als oorlogsherinnering bij zijn oorlogsnotities. || Studioportret van Hubert Cleuren uit 1919 en de afscheidsbrief die niet verzonden werd.

Foto van Arnold Schepers in uniform - ca. 1915-1916 || Arnoldus 'Nol' Schepers werd geboren op 18 augustus 1889 in Stein. Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werd hij als dienstplichtig soldaat gemobiliseerd. Hij was ingedeeld bij de grensbewakingstroepen, zijn eenheid werd getationeerd in Maastricht en had als taak het bewaken van de grenzen tussen Nederlands Zuid-Limburg en België. Na de Duitse bezetting van België kwam dat vooral neer op patrouilleren langs de Nederlandse kant van 'de draad', de beruchte versperring onder hoogspanning die de Duitsers langs de hele Belgisch-Nederlandse grens hadden gebouwd. Bovendien waren er permanent soldaten aanwezig op het station Eijsden, waar dagelijks treinen vol Belgische vluchtelingen aankwamen. De meeste Belgen werden zonder pardon teruggestuurd, een beperkt aantal anderen werd in Nederland geïnterneerd. Hoewel Nederland gedurende de hele oorlog neutraal bleef, waren de gevolgen ook hier goed voelbaar. Door de langdurige mobilisatie leed de economie enorme schade. Veel kostwinners moesten het nu stellen met een kleine soldij, die veel kleiner was dan de normale inkomsten. Over het algemeen werden de Duitsers als de grote boosdoener gezien, en veel Nederlanders waren dan ook wrok tegen hen gaan koesteren, zo ook Nol Schepers. In de vroege ochtend van 10 november 1918 arriveerde er opnieuw een trein in Eijsden. In plaats van Belgische vluchtelingen bevonden zich aan boord echter een groot aantal hoge Duitse militairen. Aan de officier van dienst werd de mededeling gedaan dat de Duitse keizer Wilhelm, die zich in de trein bevond, asiel wenste aan te vragen in het neutrale Nederland. Het duurde een hele tijd voordat Wilhelm officieel toegelaten werd. Tegen de tijd dat het telegram arriveerde, had de bevelhebber van de grenscompagnie een groot aantal mannen naar het kleine stationnetje van Eijsden gedirigeerd. Hoewel hij nergens meer welkom was, en zelfs in eigen land niets meer te vertellen had, moest de 'Kaiser' toch met alle honneurs ontvangen worden. De aanwezige soldaten werd opgedragen een erehaag te vormen. Op het moment dat keizer Wilhelm over het perronnetje voorbij paradeerde, moesten de soldaten hem groeten. Schepers weigerde dit echter en bleef in de houding staan, net als één of twee anderen. Vanwege zijn insubordinatie moest soldaat Schepers zich daags na het incident melden bij zijn bevelvoerend officier, op de Tapijnkazerne in Maastricht. Op de vraag waarom hij geweigerd had keizer Wilhelm te groeten antwoordde hij Ik salueer niet voor een mof! Wegens het niet uitvoeren van het bevel en het 'ongepaste antwoord' werd Schepers veroordeeld tot één week zwaar arrest. Zijn wantrouwen tegenover Duitsers zou hij echter nooit meer kwijtraken, getuigen verschillende gebeurtenissen tijdens de Tweede Wereldoorlog!

Ingebracht: bladzijde met tekst over geïnterneerden en een foto van interneringskamp Zeist en 3 postzegels. De tekst: In het postverkeer hadden de geïnterneerden dezelfde rechten als de Nederlandse militairen, namelijk portvrijdom in het binnenlandse verkeer van brieven en stukken, alsmede het recht van aantekenen. Het postverkeer naar België was voor de Belgische militairen zeer moeilijk. de Nederlands-Belgische grens was voor postverkeer gesloten. Het werd afgewikkeld via Calais en Aken; veel van de correspondentie bereikte haar bestemming niet. In januari 1915 werd door de Duitse autoriteiten alle correspondentie met België stopgezet. In februari werd dit, maar dan alleen voor Brussel, Luik, Verviers en Antwerpen weer toegelaten. In mei beval de Duitse regering dat de Belgische geïnterneerden geen recht hadden op briefwisseling. Brieven, kaarten en stukken werden aan de afzender teruggezonden. Begin februari 1916 werd het aan elke geïnterneerde toegestaan twee brieven op briefkaarten per maand te verzenden. Ter controle werden plakzegels gedrukt, waarvan nummer 1 tegen een cent per twee stuks verkrijgbaar was. Deze zegel kon in de maand februari gebruikt worden. Zegel nummer 2, bestemd voor maart, is nooit officieel uitgegeven.