- foto van moeder, grootvader en grootmoeder. - meelzak: geborduurd door moeder. - eigen verhaal uitgeschreven (zie scan).
Het verhaal begint met een meelzak uit 1914-1915. De Amerikanen brachten voedselhulp naar Belgie, vooral meel. De lege meelzakken werden gebruikt om te borduren. Moeder Gusta heeft voor dit werk de grootste onderscheiding gekregen met een lauwerkrans. Ze mocht daardoor 1 maand herstelwerk en naaiwerk gaan doen bij welstellende mensen. De achterliggende gedachte was om minderbedeelde kinderen te laten werken bij rijkere mensen. Moeder heeft gewerkt bij de familie van d' Oultremont. Het waren Brusselaars die een kasteeltje bezaten als buitenverblijf. Het betrof een kasteeltje aan de Hingenesteenweg, thans het gemeentehuis van Bornem. Zij heeft ook een maand verbleven op het kasteel van Jehay-Bodegnee nabij Hoei. Het werkje op het meelzakje is nooit afgemaakt wegens een tekort aan materiaal in de oorlog, vooral een tekort aan rode zijde. In 1943 is moeder overleden en werd de zevenjarige zoon met zijn broer opgevangen door grootmoeder. Moeder Gusta woonde in de Kloosterstraat 95 in Bornem. Het huis is volledig afgebroken om het fort volledig zicht te kunnen geven op de omliggende velden, echter met uitzondering van drie huizen van welstellende mensen die niet in het zicht stonden. Vader Theofiel De Smet was 50 jaar koetsier in de abdij en hij was ook meester-tuinman. Moeder Melanie De Wachter was kokkin op het domein Dulft (apotheker Raedts) bij de Nederlandse familie Van Baeren. Na de oorlog bouwden zij opnieuw het huis op in de Kloosterstraat; het bouwplan werd gemaakt door een pater van de abdij. De Kloosterstraat werd nadien verbreed. Het nieuwe huis werd eerst een tijdje verhuurd, daarna namen de eigenaars zelf hun intrek. De trapleuning was door de huurders afgebroken en opgestookt. Grootmoeder woonde tussendoor in bij Van Baeren. Grootmoeder vertelde vaak verhalen en anekdotes.