Georges (Joris) Philippeth uit Bommershoven (Borgloon) vervulde sinds 1913 zijn dienstplicht in het 12e Linieregiment te Aarlen. Hij vervulde nog steeds zijn militaire dienstplicht en was 21 jaar wanneer op 4 augustus 1914 de oorlog uitbrak. Sergeant Philippeth maakte de korte veldtocht mee en vocht tijdens de Slag om de IJzer (18 tot 31 oktober 1914). Vanaf 4 augustus 1914 tot en met de wapenstilstand op 11 november 1918 was hij in actieve frontdienst bij het 12e Linieregiment. Slechts een korte periode, tussen 25 november 1914 en 4 januari 1915, werd Georges achter het front ingezet. Men vermoed dat hij opleiding gaf aan de nieuwe lichting soldaten. Hij overleefde de vier jaar durende loopgravenoorlog zonder verwondingen. Nadien werd hij ingezet bij de bezettingstroepen in Duitsland. Pas midden 1920 werd Georges gedemobiliseerd en keerde hij terug naar Bommershoven. Zijn tijd bij het Belgische leger heeft haast zeven jaar geduurd, van zijn legerdienst in 1913 tot aan zijn demobilisatie in 1920. Georges Philippeth kwam uit een groot arbeidersgezin en had geen beroep of familiaal bedrijf om naar terug te keren. In de laatste maanden van zijn militaire dienst kreeg hij bericht dat hij na demobilisatie benoemd zou worden als veldwachter in Bommershoven. Hij bleef veldwachter in Bommershoven tot na de Tweede Wereldoorlog. || Na-oorlogse portretfoto van Joris (Georges) Philippeth. Op zijn uniform zijn de batons zichtbaar van de IJzermedaille, de Herinneringsmedaille 14-18 en de Overwinningsmedaille 14-18. De vuurkaart en het totaaloverzicht van zijn decoraties.

Alfons De Ceulaerde was de schoonvader van Johanna Van Dingenen. Alfons ging nog vele jaren met zijn schoondochter en zijn zoon naar de herdenkingen in Brussel. Alfons was soldaat gedurende vier jaar. Hij was in zijn laatste maand legerdienst bij het begin van de oorlog in 1914. Alfons mocht dus niet afzwaaien. Hij werd getroffen door een kogel in de buik. Alfons werd overgebracht naar Brighton. Van zodra hij genzezen was moest hij terug naar het front. Zijn vrouw kwam hem opzoeken met hun kind dat toen één jaar was. Zijn vrouw sprak geen Engels. Met dit bezoek waren de ouders niet akkoord maar zij is toch gegaan omdat haar zuster haar wou vergezellen. Toen zij in Engeland waren moesten ze blijven tot de oorlog voorbij was. Alfons vertelde veel over de oorlog; over gevechten van man tegen man, enz.. Hij was een kleine man en was heel fier op zijn prestaties. Alfons stond bij de Brabançonne steeds fier recht. Hij werd bevangen door gas aan het front en moest hierdoor altijd heel zwaar hoesten. || - Foto, zwart wit (herdenkingplechtigheden) - Medailles uit een unieke verzameling. 1)Rood geel gestreept met twee kruiskes: Oorlogsmedaille '14-'18, teken van gekwetst geweest, 2 keer, gulden bandje (vervangt vijf zilveren), teken dat hij heel de oorlog heeft meegemaakt 2) Roodblauw gestreept, vuurkruismedaille 3) Geelzwart gestreept:het IJzerkruis, ijzeren medaille, aankoop van de mensen, zeer zeldzaam. Vlaamse kleuren, duidt op toekenning aan een Vlaming. 4) Roodgroen gestreept met twee bronzen palmen en twee leeuwen: vrij bijzonder, Oorlogskruis, vermelding op regimentsniveau, vermelding op legerniveau 5) Drie medailles van nationale ordes: Leopold 1, Leopold 2, burgerversie en militaire versie, Kroonorde. 6) Roodwit gestreept met palm: Nog een medaille van Kroonorde, de gouden palm in kroonorde, laagste graad van de kroonorde. 7) Zwartrood gestreept: burgerlijke medaille, burgerlijke orde. 8) Twee medailles met blauw lint: orde Leopold 2, per rang.

Jan Hendrickx was van 1901 tot 1903 bij het leger. Bij het uitbreken van de oorlog in 1914 werd hij in de maand augustus opgeroepen. Hij behoorde tot de eerste divisie, 3e linie. Jan werd later overgeplaatst naar Calais. In april 1915 behoorde hij tot de 12e compagnie de travailleurs. Op 5 maart 1916 werd hij paardenverzorger op de infirmairie veterinair. Hij ging uit dienst op 1 februari 1919. || - geschreven notities van een erfgenaam - verlofbrief bij de veterinaire dienst - medailles en foto