Ο πατέρας μου Νικόλαος Λαχανόπουλος το 1917
Οκτωβριανή Επανάσταση 1917.
Ο πατέρας μου Νικόλαος Λαχανόπουλος του Ιωάννου γεννήθηκε το 1897 στο Βατούμ της τότε Κραταιάς Τσαρικής Ρωσίας.
Ο πατέρας του Ιωάννης Λαχανόπουλος του Νικολάου (Παζαρτζίδης) εκδιωχθείς από τους Τούρκους εγκατέλειψε την Κερασούντα σε ηλικία 25 ετών διότι ως στέλεχος της Ελληνικής Ομογένειας, αρτοποιός το επάγγελμα, συμμετείχε στην Εθνική Ερανική Επιτροπή συλλογής χρημάτων για την ενίσχυση του Πολεμικού Ναυτικού της Ελλάδος. Έτσι κατέφυγε στην ομόθρησκη Τσαρική Ρωσία και εγκαταστάθηκε στο Βατούμ όπου του παρασχέθηκε πολιτικό άσυλο. Στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 ήρθε ως εθελοντής στην Ελλάδα και εντάχθηκε στο σύνταγμα του συνταγματάρχου Ζιμβρακάκη κ έλαβε μέρος στις μάχες Δομοκού Φθιώτιδος κ Δερβενίου Θες/νίκης όπως αναγράφεται στο απολυτήριο του, τμήμα του οποίου σώζεται, του υπολοίπου καταστραφέντος το 1946 όταν ως ανταρτόπληκτους μας κατέβασε το κράτος από την Μικρή Σάντα στη Βέροια.
Στην τότε Τσαρική Ρωσία οι ξένοι, Έλληνες, Αρμένιοι κ Εβραίοι δεν στρατεύονταν, όταν όμως τα επαναστατικά στρατεύματα προήλασαν και κατέρρεε το μέτωπο συγκρούσεων υπέρ των επαναστατών, αναγκάσθηκε ο Αλέξανδρος τσάρος να επιστρατεύσει και τους νέους ξένης εθνότητος κ έτσι επιστρατεύθηκε και ο πατέρας μου και υπηρέτησε ως κληρωτός στην Τυφλίδα όπου και η φωτογραφία με την πολεμική στολή που επισυνάπτω.
Όταν τα επαναστατικά στρατεύματα πλησίασαν στην Τυφλίδα και η κατάρευση του Τσαρικού Καθεστώτος ήταν εμφανής δημιουργήθηκε μεγάλη αναταραχή στο στράτευμα και οι μικροί αξιωματικοί λιποτακτούσαν και εντάσσονταν στις επαναστατικές στρατιωτικές μονάδες, ενώ οι μεγάλοι αξιωματικοί πιστοί στο τσαρικό καθεστώς παρέμειναν στις μονάδες τους πολεμώντας στο πλευρό του Τσάρου, ο πατέρας μου με άλλον έλληνα στρατιώτη τον Ιωάννη Κουτμηρίδη λιποτάκτησαν και επέστρεψαν στις οικογένειές τους στο Βατούμ. Ο πατέρας μου μάλιστα μας διηγόταν ότι έφυγε μαζί με τη στρατιωτική του στολή και τον οπλισμό του και ότι στις διάφορες γέφυρες τους χαιρετούσαν Ρώσοι στρατιώτες φύλακες των γεφυρων. Το πολεμικό του όπλο τύπου Μαρτέν Γαλλικής Κατασκευής το έφερε στην Ελλάδα και το 1942 το παρέδωσε στο ΕΑΜ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο ).
Φωτογραφία του πατέρα μου στο ρωσικό στρατό το 1917
Photograph
Νικόλαος Λαχανόουλος
41.716667,44.78333299999997
Ο πατέρας μου Νικόλαος Λαχανόπουλος
English Translation
October Revolution 1917. My father Nikolaos Lachanopoulos of Ioannou was born in 1897 in Batumi of the then State Tsarist Russia. His father Ioannis Lachanopoulos of Nikolaos (Pazartzidis), expelled by the Turks, left Kerasounta at the age of 25 because as a member of the Greek Diaspora, a baker by profession, he participated in the National Fundraising Committee to support the Greek Navy. So he fled to co-religious Tsarist Russia and settled in Batumi, where he was granted political asylum. In the Greek-Turkish war of 1897 he came to Greece as a volunteer and joined the regiment of Colonel Zimbrakakis and took part in the battles of Domokos Fthiotida and Derveni Thes / nikis as stated in his diploma, part of which survives when the remaining 194 the state from Little Santa to Veria. In Tsarist Russia at that time, foreigners, Greeks, Armenians and Jews were not enlisted, but when the revolutionary troops advanced and the front of the conflict in favor of the revolutionaries collapsed, Tsar Alexander was forced to recruit the young people of foreign nationality and so he was recruited. as a draw in Tbilisi where the photo with the military uniform that I enclose. When the revolutionary troops approached Tbilisi and the collapse of the Tsarist regime was evident, there was great unrest in the army and the small officers surrendered and joined the revolutionary military units, while the large officers loyal to the tsarist regime remained in their ranks. My father and another Greek soldier, Ioannis Koutmiridis, fell asleep and returned to their families in Batumi. My father even told us that he left with his military uniform and weapons and that on various bridges they were greeted by Russian soldiers guarding the bridges. His war weapon type Marten made in France was brought to Greece and in 1942 he handed it over to the EAM (National Liberation Front).
CREATOR
Αριστοτέλης Λαχανόπουλος
DATE
1917
LANGUAGE
ell || Ελληνικά
ITEMS
1
INSTITUTION
Europeana 1914-1918
PROGRESS
METADATA
Discover Similar Stories
Νικόλαος Κόγιας - Η οικογένειά μου
5 Items
Φωτογραφίες || Ο πατέρας μου, Γεώργιος Κόγιας γεννήθηκε το 1877 και πέθανε το 1944 στη Βέροια. Η μητέρα μου, Μαρία Παληκάρια, γεννήθηκε ανάμεσα στα 1880-85 και πέθανε το 1965. Ο πατέρας μου πήγε στο σχολείο και τελείωσε το αντίστοιχο σημερινό Λύκειο ενώ η μητέρα μου δεν πήγε καθόλου στο σχολείο. Ο πατέρας ήταν κτηνοτρόφος και η μητέρα φρόντιζε το σπίτι. Έκαναν μαζί 8 παιδιά (5 αγόρια, 3 κορίτσια) από τα οποία έζησαν τα 4 αγόρια: ο μεγαλύτερος αδερφός μου Αντώνιος γεννήθηκε το 1905, ακολουθούν ο Στέφανος και ο Στέργιος και τελευταίος εγώ, το «σουγκάρι», που γεννήθηκα το 1923. Όλη η οικογένεια κάθε καλοκαίρι παραθέριζε στο Σέλι που ήταν αποκλειστικά παραθεριστικό θέρετρο και κατοικούνταν μόνο από Βλάχους. Τέλη Μαΐου απόγευμα φορτώνανε τα ζώα στα οποία ήταν καβάλα οι γυναίκες και ξεκινούσαν. Όλα τα πράγματα μπαίνανε σε μάλλινα τσουβάλια (τα «χαράρια») που τα υφαίνανε οι γυναίκες. Φρούτα και λαχανικά δεν παίρνανε μαζί τους γιατί τα φέρνανε στο χωριό οι «μπασακοί» που ήταν Ναουσαίοι ή Φυτειώτες που γυρνούσαν τα χωριά και πουλούσαν φρούτα εποχής. Το βραδάκι φτάνανε στην τοποθεσία «Μησιακούλι» κοντά στο Κλαδάκι της Φυτειάς, ξεφόρτωναν και κοιμόντουσαν. Πριν χαράξει ξαναφορτώνανε τα ζώα και ξεκινούσαν για τη Φυτειά όπου όλο και κάποιος γνωστός θα τους έδινε κάτι φαγώσιμο. Στην οικογένειά μου πάντα η οικογένεια του Μπαρμπα-Γιάννη του Γκαλίτσιου έδινε ένα αρνί το οποίο στη συνέχεια ψήναμε και τρώγαμε στη Μαρούσια όπου στήνονταν ωραία γλέντια με χορό και γίνονταν και οι πρώτοι ψίθυροι για τα συνοικέσια. Έτσι το βράδυ πια φτάναμε στο Σέλι και η οικογένεια που έφτανε πρώτη είχε την υποχρέωση να φροντίσει για το φαγητό των επόμενων που θα έφταναν αργότερα. Η οικογένεια ξανακατέβαινε στη Βέροια το Σεπτέμβρη για το χειμώνα. Στις φωτογραφίες απεικονίζονται μέλη της ευρύτερης οικογένειάς μου, όπως και η γιαγιά μου που πέθανε, μεγάλη σε ηλικία, γύρω στα 1947 στη Βέροια. Τη φωτογραφία της γιαγιάς τράβηξαν στο Σέλι το 1916 (τότε εμφανίστηκε η φωτογραφία στο Σέλι) οι αδερφοί Μανάκια που φέρανε τη φωτογραφία στην Ελλάδα. || || Σουλτάνα Νικολάου Κόγια || Η γιαγιά μου Σουλτάνα Κόγια || Photograph || 40.5506137,22.026534500000025 || Η Γιαγιά μου, Σουλτάνα Νικολάου Κόγια. Πέθανε το 1947 στη Βέροια σε μεγάλη ηλικία. Έκανε συνολικά οχτώ παιδιά και έζησαν τα πέντε (3 αγόρια και 2 κορίτσια). Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στο Σέλι το 1916. || || Photograph || Σέλι || Η γονείς μου και τα αδέρφια μου || Οι γονείς μου και τα αδέρφια μου || 40.5506137,22.026534500000025 || Οι γονείς μου και τα αδέρφια μου (εγώ δεν έχω γεννηθεί ακόμη) το 1916. Η μητέρα μου γέννησε 8 παιδιά από τα οποία έζησαν τα 4. || || Ο πατέρας μου || Σέλι || 40.5494404,22.02672860000007 || Λεπτομέρεια από την προηγούμενη φωτογραφία || Photograph || || 40.5494404,22.02672860000007 || Η οικογένεια του θείου μου Δημητρίου Κόγια || Σέλι || || Η οικογένεια του θείου μου Στέργιου Κόγια || Σέλι || 40.5494404,22.02672860000007
Ο παππούς μου Χρυσόστομος Σοφράς
1 Item
Φωτογραφία στην οποία απεικονίζεται ο Χρυσόστομος Σοφράς (όρθιος, αριστερά από τη γυναίκα στο κέντρο) ως έφεδρος αξιωματικός γιατρός στον πόλεμο, στο Β' Στρατιωτικό Νοσοκομείο, όπου στεγάζεται η σημερινή Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ.
Ο παππούς μου Κυριακόπουλος Κωνσταντίνος (1884-1987)
48 Items
Φωτογραφία του Κωνσταντίνου Κυριακόπουλου και λεύκωμα καταγραφής της ζωής του από την εγγονή του Μαρία Υφαντίδου σε χειρόγραφο αλλά και δακτυλογραφημένο αντίγραφο. || Γύρω στα 1982 ο παππούς μου Κυριακόπουλος Κωνσταντίνος, γεννημένος το 1884, μου αφηγήθηκε την ιστορία της ζωής του και την κατέγραψα ακριβώς όπως την έλεγε. Ο παππούς μου ήταν κοφτερό μυαλό, τον σεβόταν όλοι και ζητούσαν τη γνώμη του, και βοηθούσε όλο τον κόσμο ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων. Συμμετείχε στο Μακεδονικό Αγώνα και στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και γενικά τελείωσε με τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις σε ηλικία 39 ετών. Στο λεύκωμα που επισυνάπτεται περιγράφει χαρακτηριστικές στιγμές της ζωής του, μιας ζωής σχεδόν ενός αιώνα. || || Ο παππούς μου Κωνσταντίνος Κυριακόπουλος || Photograph || Κωνσταντίνος Κυριακόπουλος || || Λεύκωμα καταγραφής της ζωής του παππού μου || 40.567941,22.340097199999946 || Στο λεύκωμα αυτό κατέγραψα τη ζωή του παππού μου όπως μου τη διηγήθηκε γύρω στα 1982. || Κωνσταντίνος Κυριακόπουλος || Ελληνικά || Gaeilge || || Κυριακόπουλος Κωνσταντίνος || Έχει διατηρηθεί η ορθογραφία και η σύνταξη του πρωτότυπου κειμένου || Δακτυλογραφημένο αντίγραφο λευκώματος της ζωής του παππού μου


